When nature calls

Velen van jullie hebben al gerefereerd aan Henk's sportiviteit. Tennis is een blijvende liefde gebleken en judo is na vele jaren verruild voor andere bevliegingen zoals golf, squash, fitness, schaatsen (en ongetwijfeld vergeet ik er nog wel een paar).

Deze interesse in sporten begon al vroeg. Naast de actieve beoefening van sport kon Henk in zijn jonge jaren ook al enorm genieten van sport op de TV. In onze jonge jaren was er nog niet zoveel te juichen bij voetbalwedstrijden van het Nederlands elftal maar bij het schaatsen was er regelmatig genoeg reden voor opwinding. Ik zou er geen jaartal op kunnen plakken, maar het moet in de jaren 80 geweest zijn, de hoogtijdagen van Hilbert v.d. Duim (voor de jongere garde: Hilbert v.d. Duim was een schaatser die bekender is geworden door wedstrijden die hij verloren heeft door een ronde te vroeg te stoppen met schaatsen of door uit te glijden over een vogelpoepje, dan door de kampioenschappen die hij gewonnen heeft). In de schaduw van Hilbert figureerde een andere schaatser; Frits Schalij, die een prachtige swingende slag had. Henk's betrokkenheid bij de schaatswedstrijden van Frits Schalij namen dusdanige vormen aan dat hij op zijn stoel voor de buis hoofd en bovenlijf niet stil kon houden en deze stevig met de slagen van de schaatsers heen en weer meedeinden. In die tijd deed men een stief kwartiertje over de 10 km en omdat Henk niet over een erg sterke blaas beschikte, werd zo'n beetje elke 15 minuten (zeker bij spannende wedstrijden) meedeinen, afgewisseld met een sanitaire stop.

Nu wordt een matige beheersing van de spijsvertering niet direct geassocieerd met een goede algehele fitheid. Toch kan ik me een voorval herinneren waarbij de roep der natuur Henk hierbij heeft geholpen. We waren ergens begin jaren 90 met een aantal medewerkers van de camping waar ik toen vakantiewerk deed op stap in de Hooizolder. (Voor de mensen die niet bekend zijn met het fenomeen Hooizolder, de Hooizolder is een biertempel gelegen in Westkapelle en tevens de enige vorm van vertier in dit van God verlaten oord dat eigenlijk aan de verkeerde kant van de dijk is gebouwd.)
Henk, die dat jaar bij de bakker, bij de campingwinkel of bij het Griekse restaurant in het dorp vakantiewerk deed ging die avond ook mee. Afijn, ik hoef niemand uit te leggen waar de avond mee gevuld werd: het bier vloeide rijkelijk en er werd veel gekeken naar andere mensen die wél dansten. Tegen de tijd dat we 'zat en voldaan' waren (wat toevallig samenviel met een spoedig naderende sluitingstijd) en de tijd was aangebroken om vervoer terug te gaan organiseren, had broerlief, naar achteraf bleek, zich teruggetrokken voor een grote boodschap. De campingcollega's en ik verdeelden ons over een tweetal taxi's, elk in de stellige overtuiging dat Henk in de andere taxi zat. Nadat Henk in verlichte toestand naar buiten stapte, op zoek naar bekende gezichten om een taxi naar huis mee te delen, bot ving en hij ook zijn laatste guldens (ja, die had je toen nog!) in natura bleek te hebben omgezet, moet het besef zijn beginnen te dagen dat hij die nacht geen gemotoriseerd vervoer naar huis zou krijgen. Bij gebrek aan wheels is Henk begonnen aan een nachtelijke wandeling van Westkapelle in de richting van Oostkapelle. Tegen de tijd dat hij thuis arriveerde moet hij al een goed deel van de eerder die avond genuttigde vloeibare boterhammen hebben verteerd en gaandeweg natuurlijk gewerkt aan dat berengestel van hem. Onbegrijpelijk dat hij bij thuiskomst helemaal niet blij was met mijn (zij het onbedoelde) hulp bij het cultiveren van zijn conditie. Sommige mensen zijn zó ondankbaar ;-)

Jos