Het horloge is kwijt

Nog zo'n mysterieus verhaal...
We schrijven 1995 als een zootje Bredaase studenten zich begeeft naar de stranden van de Costa Brava. Een jaar eerder had een kopgroep vast wat ervaring op gedaan in Calella en die ervaring moest en zou gedeeld gaan worden een jaar later. Robin van Meer, Steffan van Og en onze Henk van der Gugten waren de nieuwe leden van het vakantiedispuut. Uiteraard werden we na een gruwelijke busreis van zoveelentwintig uur gedropt in het meest afgelegen hotel in Calella maar de sfeer was goed en de lust in bier nog veel beter.
De eerste de beste avond daalden wij af richting Bob's Bar aan de andere kant van Calella. Het vrouwelijk schoon en de happy hours waren daar berucht. Na een biertje of wat - het kan iets meer zijn geweest - dachten we dat het misschien leuk zou zijn om een beetje in zee te plassen of om sexende stelletjes op het strand te kwallen. Kortom, we hadden hem meteen goed geraakt de eerste avond. Zo goed, dat de weg terug naar het hotel een hels karwei was geworden. De een na de ander zocht onderweg een plekje om even achteruit te eten, zo ook Henk. Maar Henk had bedacht dat het misschien beter was als hij er ook maar even bij ging liggen. Op straat...
Nu is Henk niet koppig maar om een of andere reden wilde hij absoluut niet ondersteund worden cq worden meegesleept naar ons hotel. "Ik kom zo wel", zei ie nog.
De volgende ochtend brandden we al snel onze hotelkamers uit. Dat wil zeggen Dennis, Ferry, Otto, Steffan, Robin en ondergetekende. Iedereen behalve Henk. Waar was die Zeeuw? Op weg naar ons ontbijt, ergens in het centrum van Calella kwam Henk ons opeens tegemoet lopen. Hij zag er weer aardig fris uit maar een lach kon er niet af. "Waar was je nou man?!" En toen kwam het: hij was "geholpen" door een of andere kerel...! Een Spanjaard die om half zes 's morgens vrijwillig dronken mensen helpt?!!? Tuurlijk. "Ik kan me niet alles meer herinneren", zei Henk, "maar die lul heeft me wel geld en mijn horloge afhandig gemaakt." Wij vroegen nog voorzichtig of ie er wat voor had moeten doen maar daar hebben we tot op de dag van vandaag geen helder antwoord op gekregen. Toch heb ik wel een donkerbruin vermoeden...

Henk, aangezien ik destijds ook niet helemaal meer bij de les was en de tijd inmiddels enige slijtage heeft veroorzaakt aan de betrouwbaarheid van dit verhaal, valt er ongetwijfeld over enkele details van dit relaas te redetwisten. Dat moesten we dan maar eens doen, onder het genot van een biertje!
Kyoto (of zoiets...),
Jaap