Ik herinner mij, maart 1998. Met z'n 3-en gingen wij een lang weekend genieten in de sneeuw van Praloup in de franse alpen. Op visite bij een maat van ons, die daar toevallig reisleider was.
De heenreis begon al later aangezien Henk die dag nog een aantal uurtjes moest meedraaien in 't Hart van Breda. Jullie kennen Henk allemaal en ondanks het feit dat hij regelmatig verzocht wordt om "to the point" te komen is hij meestal langdradig. Echter die dag niet. Een bezoeker van 't Hart, die erg opgewonden raakte van knipperende lampjes op van die kasten waar je geld in een gleuf kan stoppen en soms wat kan winnen, werd boos op hem omdat Henk weigerde geld te wisselen voor die betreffende kast. Klant door het lint, Henk dit keer niet door het lint. Maar Henk moest wel aangifte doen bij de politie.
Wij vertrekken uiteindelijk 3 uur later dan gepland. Echter dat mag de pret niet drukken. Lekkere muziek, Bon Jovi, Whitesnake, Aerosmith op de achtergrond en knallen in een Alfa Romeootje over de NL-se, BE-se en Fr-se snelwegen.
Wij komen aan in de ochtend en kunnen onze maat nog wakker maken met heerlijke warme croissants (avec chocolat). Die dag gaan we direct op de ski's. Ik breek binnen 2 uur mijn vinger, maar aangezien het niet over mij gaat gaan wij daar niet verder over uitweiden. De dagen en nachten verlopen soepeltjs. De ochtenden wat minder goed. De foto's leveren het bewijs. Uiteindelijk zou het uitlopen op een weekend vol persoonlijke ongelukken. De 1 heeft zijn vinger gebroken, de ander gaat op een scherpe punt staan van een aluminium strip ie diende als overgang tussen tegels en tapijt (je kent ze wel) en Henk had uiteindelijk een knie even dik als die van Erica Terpstra in haar dikkere jaren.
Vanwege alle persoonlijke ongelukken was Henk uiteindelijk de enige die naar huis kon en mocht rijden. Nou dat hebben we geweten. Vandaag de dag rijdt hij prima en zou ik zelfs bij hem in de auto in slaap vallen. Dat is eens anders geweest. En dat kwam vooral door die terugreis. Mensen die mij kennen weten dat ik avontuurlijk ben aangelegd en snel iets als eerste zou proberen, maar die rit van 10 uur kan men het beste vergelijken met een dodemansrit waar mar geen eind aan lijkt te komen, een achtbaan die op hol is geslagen. Ik spreek nu niet alleen namens mijzelf maar wat was dat ENG!!!
Gelukkig zijn wij heelhuids (net, want hij had een Porsche die met zeer hoge snelheid aankwam over het hoofd gezien) thuisgekomen.
Het weer was fantastisch, de sneeuw heerlijk, het bier vloeibaar en de fransen zoals ze altijd zijn. Mooie herinneringen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten